:: Berlin 2020 ::

:: Alexander Graeff :: Text :: Berlin ::

Perpetuum Mobile /Excerpt/Auszug/Извадок

Marko Vujisic :: Visual art :: Bildende Kunst :: N. Mazedonien

Umarmung :: Embrace 

English translation by :: Mark Kanak

I’m dreaming like mad. About this letter. His reaction to my dwindling hope. In my dream, he wrote to me about his youth. He’s dreaming a lot right now, too. We both dream about being young, about the agony of growing up and what we had to leave behind to become adults. I dream that he’s dreaming. That sounds crazy, because it feels like the negation of a negation and makes the dream something positive.

In another dream, I see my father, that is, his father, trying to carefully detach the upper part of a cabinet display case together with the porcelain figurines inside from the lower part and set it aside. The lifting bit succeeds, the putting down less so. Everything in it slides and bangs against the glass doors, they open and all the stuff tumbles out and shatters into a thousand pieces. The father curses and scolds, and all he makes clear is that he’s never really learned to be careful, to be cautious, to be gentle.



Ich träume wie wild. Von diesem Brief. Von seiner Reaktion auf meine versiegende Hoffnung. Im Traum schrieb er mir über seine Jugend. Auch er träumt gerade viel. Beide träumen wir von unserer Jugend, von der Qual des Aufwachsens und was wir alles hinter uns lassen mussten, um erwachsen zu werden. Ich träume wie er träumt. Das klingt verrückt, denn es fühlt sich an wie die Negation der Negation und macht das Geträumte positiv.

In einem anderen Traum sehe ich meinen Vater, also seinen, wie dieser versucht den oberen Teil einer Schrankvitrine mitsamt der darin ausgestellten Porzellanfiguren vom unteren Teil des Schranks vorsichtig abzuheben und zur Seite zu stellen. Das Abheben klappt noch, doch das Absetzen nicht. Alles darin verrutscht, schlägt gegen die Glastüren, die öffnen sich, der ganze Kram poltert heraus und zersplittert in tausend Teile. Der Vater flucht und schimpft und gibt so nur zu verstehen, dass er es nie richtig gelernt hat, vorsichtig zu sein, umsichtig zu sein, zart zu sein.



Превод од германски :: Елизабета Линднер

Сонувам како луд. За ова писмо. За неговата реакција на мојата надеж во опаѓање. Насон, ми напиша за својата младост. И тој моментално сонува многу. Двајцата сонуваме за својата младост, за маката на растењето и за сето тоа што моравме да го оставиме зад себе за да станеме возрасни. Сонувам дека сонува. Тоа звучи сулудо, бидејќи имаш осет дека е негација на негација и го прави сонуваното позитивно.

Во друг сон, го гледам татко ми, впрочем неговиот татко, како се обидува горниот дел од витрината сосе порцеланските фигурини внатре, внимателно да го оддели од долниот дел и да го стави настрана. Подигнувањето успева, спуштањето не баш. Сè што е внатре се лизга и удира во стаклените вратички, тие се отвораат и сите дрангулии треснуваат долу и се распарчуваат на илјада делови. Таткото пцуе и колне, и дава до знаење, дека никогаш не научил да биде внимателен, да биде промислен, да биде нежен.